முருகா முருகா – http://nchokkan.wordpress.com/2009/06/12/mrga2/

காலை ஏழே கால் மணிக்கும், எட்டே கால் மணிக்கும் இடையே எத்தனை நிமிடங்கள் இருக்கின்றன?

’அறுபது’ என்கிறது கடிகாரம். ஆனால் நான் அதை நம்புவதற்கில்லை.

ஏனெனில், எங்கள் வீட்டில் தினந்தோறும் காலை நேரத்தில் நடக்கிற ஒரு மணி நேரக் கூத்து, அந்த அறுபது நிமிடங்களைக்கூட இருபதாகத் தோன்றச் செய்துவிடுகிறது. சில சமயங்களில் அதைவிடக் குறைவாக, நேரம் நெகட்டிவ்வில் ஓடுகிறதோ என்றுகூட பயந்துபோகிறேன்!

……………………………………………………………..

எனக்கு இந்த ஸ்கூல் பிடிக்கலை -  http://nchokkan.wordpress.com/2009/06/23/schl/

‘உனக்கு ஏன்ம்மா அந்த ஸ்கூல் பிடிக்கலை?’

நான் இப்படிக் கேட்டதும், அவள் முகத்தில் ஒரு திருப்திப் புன்னகை. உற்சாகமாக அந்தக் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

’அந்த ஸ்கூல்ல என்னை இண்டர்வ்யூ செஞ்ச ஆன்ட்டி, என் கையைப் பிடிச்சு முறுக்கி இழுத்துட்டுப் போனாங்க, எனக்கு ரொம்ப வலிச்சது தெரியுமா?’

‘அப்புறம், அப்பா, அம்மாவை வெளியே இருக்கச் சொல்லிட்டு, என்னை இன்னொரு ரூம்ல உட்காரவெச்சுக் கதவைச் சாத்தினாங்க, அது எனக்குப் பிடிக்கலை’

’அவங்க என்னை உச்சா போகக்கூட அலவ் பண்ணலை, வரிசையா இங்க்லீஷ், மேத்ஸ், சைன்ஸ்ல கேள்வியாக் கேட்டாங்க, நிறைய எழுதச் சொன்னாங்க’

நான் குறுக்கிட்டுக் கேட்டேன், ’அந்த டெஸ்ட்ல்லாம் உனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்ததா?’

’ம்ஹூம், இல்லவே இல்லை, அவங்க கேட்டது எல்லாமே செம ஈஸி’ என்று சிரித்தாள் அவள், ’நான்தான் ஏற்கெனவே எல்கேஜி யுகேஜியில அதெல்லாம் படிச்சுட்டேனே’

’அந்த மிஸ் கேட்டதை எல்லாமே நான் கரெக்டா எழுதிட்டேன். ஆனா அவங்கதான் இன்னும் இன்னும் டெஸ்ட் கொடுத்துகிட்டே இருந்தாங்க, கை வலிக்குது மிஸ்-ன்னு சொன்னேன், கீப் ரைட்டிங்-ன்னு அதட்டினாங்க’

’அப்புறம் என்ன ஆச்சு?’

’இண்டர்வ்யூ முடிஞ்சதும் அவங்க எனக்கு ‘வெரி குட்’ சொன்னாங்க, அவங்களுக்கு என்னை ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு, ‘யு ஆர் வெரி ப்ரைட்’ன்னாங்க’

‘அப்புறம்?’

’ஆனா, எனக்குதான் அவங்களைப் பிடிக்கலையே, நான் அந்த ஸ்கூலுக்குப் போகமாட்டேன்னு சொல்லிட்டேன்’

யாராவது அரைகுறையாகப் பேசினால், ‘குழந்தைத்தன’மான சிந்தனை என்று சொல்கிறோம். ஆனால், இந்த விஷயத்தில் நான் ’நல்ல புத்தி’ சொல்லவேண்டியது இந்தப் பெண்ணுக்கா, அல்லது அவளுடைய அப்பா, அம்மாவுக்கா என்று இன்னும் விளங்கவில்லை!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

நாடு விடுதலை பெற்றதும் காங் கிரஸ் இயக்கத்தின் பணி முடிந்து விட்டது. இனி காங்கிரஸ் ஓர் அரசியல் கட்சியாக இயங்குவதில் எனக்கு சம்மதம் இல்லை. இந்தியாவிலுள்ள ஏழு லட்சம் கிராமங்களின் நலனை நோக்கி நாம் நடக்க வேண்டும். காங்கிரஸைக் கலைத்துவிட்டு லோக்சேவக் சங்கம் அமைக்கவேண்டும்!” என்று அறிவித்தார் அண்ணல் காந்தி. அதுதான் அவருடைய கடைசி விருப்பம். சுதந்திரம் பெற்ற சில மாதங்களிலேயே காங்கிரஸ்காரர்கள் காந்தியை மறந்தனர்.

பதவிகளைப் பெறுவதில் அவர்கள் நடத்திய போட்டியும், ஆடம்பர மான வாழ்க்கை சுகங்களை அனுபவிப்பதில் அவர்கள் காட்டிய ஈடுபாடும் காந்தியின் இதயத்தை வருத்தியதால், அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய லூயி ஃபிஷரிடம், ‘இந்தியா என்னோடு இல்லை என்பதை நானறிவேன்’ (I Know India is not with me) என்றார். காந்தியை எதிரியாக பாவித்த கோட்சே, ஒரு நாள் மாலைப் பொழுதில் துப்பாக்கியால் நேருக்கு நேர் நின்று சுட்டுக்கொன்றான். அந்தப் படுகொலை ஒரு கணத்தில் நடந்து முடிந்தது. ஆனால், மகாத்மாவின் சீடர்களால் நேர்மை, எளிமை, தூய்மை, வாய்மை தன்னல மறுப்பு என்னும் காந்தியப் பொதுவாழ்க்கைப் பண்புகள் அனைத்தும் கால ஓட்டத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கல்லறைக்குப் போய்விட்டன.

கோட்சேவை விடவும் கொடியவர்கள், ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே!’ என்று முழங்கும் புதிய காங்கிரஸ்காரர்கள். காந்தியின் தலைமை காங்கிரஸ§க்கு வாய்ப்பதற்கு முன்பே தமிழகத்தில் அந்த விடுதலை இயக்கத்தை வியர்வை சிந்த வளர்த்து, ஒரு ஜென்மத்தில் இரு ஜென்ம தண்டனையை பரிசாகப் பெற்று சிறையில் செக்கிழுத்த வ.உ.சி. ஒரு கட்டத்தில் மனம் நொந்து காங்கிரஸை விட்டு வெளியேறினார். தமிழகத்தில் அந்த இயக்கத்தை வெகுமக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க அயராது உழைத்து, கதர்மூட்டையைத் தோளில் சுமந்து விற்று, மணிக்கணக்கில் மேடைகளில் முழங்கி, மனைவி யுடன் மதுவிலக்கு மறியல் நடத்தி சிறைப் பறவையாகவே வாழ்வை நடத்திய பெரியார், ‘காங்கிரஸை ஒழிப்பதுதான் இனி என் ஒரே வேலை’ என்று 1925-ல் காஞ்சி மாநாட்டில் சூளுரை செய்து வேதனையுடன் விலகினார். தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க., டாக்டர் வரதராஜுலு நாயுடு போன்ற அப்பழுக்கற்ற தலைவர்களும் ஒருவர் பின் ஒருவராக பெரியாரை பின்பற்றி காங்கிரஸைவிட்டு ஒதுங்கினர்.

சுயநலம் சார்ந்த போலி ஒழுக்கவாதிகளிடம் சிக்கிச் சீரழியத் தொடங்கிய காங்கிரஸை, தமிழகத்தில் கண் மூடிவிடாமல் காப்பாற்றிய பெருமை காமராஜருக்கு மட்டுமே உண்டு. அந்தத் தன்னலமற்ற அரசியல் துறவியால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களால்தான் காங்கிரஸின் வாக்கு வங்கி சிதையாமல் இருந்தது. காமராஜர் இருந்த வரையில் காங்கிரஸ் என்ற மகாவிருட்சத்தை வேரறுந்து விழுந்துவிடாமல் பல்லாயிரம் விழுதுகள் பாதுகாத்தன. காங்கிரஸை தனியாக எதிர்க்க முடியாமல்… திராவிட இயக்கம் கூட்டணித் துணையோடுதான் தேர்தல் களத்தில் இறங்க முடிந்தது.

அந்தப் பெருந்தலைவர் மறைந்த பின்பு, கழகங்களுக்குப் பல்லாக்குத் தூக்குவதையே தன் வாழ்காலக் கடமையாக்கிக்கொண்டது காங்கிரஸ். தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் தன்னிலை தாழ்ந்ததற்கும், கழகங்களுக்கு குற்றேவல் செய்து பதவி சுகம் அனுபவிப்பதற்கும் முதற் காரணமாக இருந்தவர் இந்திராகாந்தி. அவர் காங்கிரஸை வழிநடத்தும் வரை என்னைப் போன்ற காமராஜ் தொண்டர்கள் தாங்கள் வளர்த்த கட்சியை விட்டு விலகி நின்றனர். ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் எந்தத் திறமையும், ஆற்றலுமற்ற கூஜாக்களின் கூடாரமாக காங்கிரஸை நீர்த்துப் போகச் செய்தார்.

கூஜாக்கள் அனைவருமே குள்ளர்கள். எப்போதும் குள்ளர்களின் சாம்ராஜ்ஜியத்தில் உயர மானவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. நேரு, காமராஜ் காலத்து காங்கிரஸ், சோனியாகாந்தி காலத்தில் கூட்டணிக் கட்சியாகக் குறுகிப்போனது, இந்தக் குள்ளர் களால்தான்! தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை காங்கிரஸ் நாளுக்கு நாள் கரைந்து வருவதற்குரிய காரணங்கள் மிகவும் வெளிப்படையானவை. வாக்காளர்களைத் தங்கள் பக்கம் நிரந்தரமாக தக்கவைத்துக்கொள்ள காந்தி, காமராஜர் போன்ற தன்னலமற்ற துறவிகளாகவோ பெரியார், ஜீவாவைப் போல் சமரசமற்ற சமுதாயப் போராளிகளாகவோ அண்ணா, கலைஞரைப் போல் பேச்சாற்றலும் எழுத்தாற்றலும் மிக்க தலைவர் களாகவோ எம்.ஜி.ஆரைப் போன்ற வள்ளல்தன்மையும் மனிதநேயரும் உள்ளவராகவோ இருக்கவேண்டும்.

தமிழ்நாடு காங்கிரஸில் அப்படி யாரும் இல்லை. இன்றிருப்பவர்கள் எல்லாம் வியர்வை சிந்தாமலே விளைச்சலை எதிர்பார்ப்பவர்கள்; தனிநபர் துதி பாடியே தலைவரானவர்கள்; டெல்லிக்குக் காவடி தூக்குவதே கட்சிப் பணி என்று கருதுபவர்கள். திராவிட இயக்கங்களில் ஆயிரம் குறைகள் இருந்தா லும், அந்தக் கட்சிகள் மக்கள் மத்தியிலேயே தொடர்ந்து இயங்கி வருகின்றன. தி.மு.க-வின் வாக்கு வங்கியைக் காப்பாற்ற கலைஞரும், அ.தி.மு.க-வின் வீழ்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்த ஜெயலலிதாவும் இருக் கின்றனர். அவர்கள் இருவரையும் வாக்காளர்கள் நெஞ்சில் நிறுத்தி அந்தக் கட்சியினர் வேட்பாளர்களுக்கு வெற்றியைத் தேடித் தருகின்றனர். ஆனால், தமிழ்நாடு காங்கிரஸின் தலைவர்களோ, அவர்கள் பிறந்த ஊரில் தனியாக நின்றாலும் டெபாசிட் இழக்கக் கூடிய அளவுக்குச் ‘செல்வாக்கு’ பெற்றவர்கள்! இவர்கள் முகத்தைக் காட்டி எந்தத் தொகுதியில் யார்தான் வெற்றிபெற முடியும்? தன்னலமற்ற தியாகமும், நேர்மை யும் எளிமையும் நிறைந்த பொதுவாழ்க்கையும், மக்கள் நலன்நாடும் போர்க்குணம் என்ற எந்த ஒளிவட்டமும் தலைக்குப் பின்னால் இல்லாத தலைவர்களால் காங்கிரஸ் எப்படிக் காப்பாற்றப்படும்?

தமிழ்நாடு காங்கிரஸின் தலைவர்கள் என்று தாங்களாகவே அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு அகம் மகிழும் மனிதர்களுக்குத் தெளிவான பார்வை இல்லை. மக்கள் நலனுக்காகப் போராடும் தார்மிக ஆவேசமும் இயக்கத்தைக் கடைசி கிராமத்து மனிதன் வரை கொண்டு சேர்க்கும் உந்துதலும் இல்லாமல் இரண்டு திராவிடக் கட்சிகளின் தோள்களில் சுகமாக ஏறி அமர்ந்து, குறிப்பிட்ட சிலருக்கு மட்டும் எம்.பி., எம்.எல்.ஏ. பதவிகளைப் பெற்றுத் தரும் ஒரு தரகு நிறுவனமாகத் தன்னிலை தாழ்ந்துவிட்டது தமிழ்நாடு காங்கிரஸ். திராவிடக் கட்சிகளின் முப்பதாண்டு வேட்பாளர்கள் பட்டியலை ஆய்ந்து பார்த்தால்… அந்தக் கட்சிகளுக்காக உழைத்த எத்தனையோ புதிய மனிதர்களின் பெயர்களைப் பார்க்க முடியும். ஆனால், தமிழ்நாடு காங்கிரஸில் கொடிகட்ட ஒரு கூட்டம், கோஷமிட ஒரு கூட்டம், மேடை போட ஒரு கூட்டம், தேர்தலில் நிற்பதற்காகவே ஒரு கூட்டம் என்றிருக்கும்.

வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் மீண்டும் பத்து இடங்களில் நிற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் சிதம்பரம், இளங்கோவன், மணிசங்கர் அய்யர், சுதர்சனம் நாச்சியப்பன், வன்னியர்களுக்காக இடம் ஒதுக்கவேண்டி இருந்தால் கிருஷ்ணசாமி என்று ஏழு பேர் பட்டியலில் நிச்சயம் இருப்பார்கள். மீதமுள்ள மூன்று இடங்கள்கூட பலமுறை பதவி வகித்து நாற்காலி தேய்த்தவர்களைத்தான் சென்று சேரும். ‘இவ்வளவு குறைகளும் உள்ள கட்சியில் இத்தனை காலம் நீ ஏன் இருந்தாய்? இப்போதுதானே விலகி வந்தார்?’ என்ற கேள்வி நியாயமானது.

லண்டன் மாநகரின் சீரழிவு களைப் பட்டியலிட்ட ஆங்கிலக்கவிஞன் பைரன், ‘With all thy Faults, I Still Love thee’ என்று முடிப்பான். இவ்வளவு களங்கமிருந்தும், ‘உன்னை நான் இன்னமும் காதலிக்கவே செய்கிறேன்’ என்ற பைரனின் நிலையில்தான் நான் இருக் கிறேன். காங்கிரஸ் ஓர் ஆத்ம சோதனையில் ஈடுபட, அது மிகப்பெரிய தோல்வியைச் சந்திக்கவேண்டும். ஆனால், எந்தச் சூழலிலும் அந்த இயக்கம் அழிந்து விடக்கூடாது என்று இன்றும் நான் பிரார்த்திக்கிறேன். இந்திய ஒருமைப்பாடும் மதச்சார்ப்பற்ற தன்மையும் இறுதிவரை காக்கப்பட, காங்கிரஸ் இருந்தாகவேண்டும் என்பது என் மாறாத நம்பிக்கை. சோனியா காந்தி யும், தங்கபாலுவும் காலாகாலமும் காங்கிரஸ் தலைமை பீடத்தில் இருக்கப் போவதில்லை. ‘பறவைகள் வரலாம் போகலாம்; மகாவிருஷம் சாய்ந்து விடக் கூடாது’ என்ற கவியரசர் கண்ணதாசனின் ஆசைதான் என் ஆசையும். தமிழின அழிப்பு என்பது காங்கிரஸின் கொள்கை இல்லை. அது சோனியா காந்தியின் வழிகாட்டுதலில் நடக்கும் மத்திய அரசின் கொள்கை என்ற தெளிவு எனக்கு இப்போது உண்டு.

அரசியல் கட்சிகளின் நம்பகத் தன்மை அவற்றுக்குத் தலைமையேற்கும் மனிதர்களைப் பொறுத்தே அமைகிறது. இன்றுள்ள நிலையில் எந்தக் கட்சியின் மீதும் எனக்கு நம்பிக்கை எழவில்லை. வாழ்வின் மிக முக்கியமான நாற்பதாண்டுகளை அர்த்தமற்று அரசியல் அரங்கில் வீணாக்கிவிட்ட கழிவிரக்கம் இதயம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கிறது. இனி என் வாழ்வின் இறுதித் தருணம் வரை அரசியல் அரங்குக்கு அப்பால் நின்று சமூகநலன் சார்ந்து என் பேனாவின், பேச்சின் மூலமும் முனைப்பாகப் போராடுவேன். பணம் குவிக்கும் நோக்கமும் அதிகாரப் பதவியில் அடங்காத வேட்கையும் இல்லாமல் பொதுவாழ்வைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்பும் இளைஞர்களுக்கும் அரசியல் சாராத மனித உரிமை அமைப்புகளுக்கும் வன்முறையற்ற அறவழியில் ஒரு நிறம் மாறாத நிஜமான காந்தியவாதியாகத் துணைநிற்பேன்.

நிற்க, முதல்வர் கலைஞரிடம் ஜூ.வி. கட்டுரையின் மூலம் கொஞ்சம் பேச விழைகிறேன். ஈழத்தில் விடுதலைப் புலிகள் ஒழிப்பு என்ற போர்வையில் நம் இனம் முற்றாக அழிக்கப்பட்டு வரும் நிலையில்… சிங்கள—பௌத்த பேரினவாத பாசிச அரசுக்குப் பக்கபலமாக நிற்கும் மத்திய அரசின் அணுகுமுறையை மான உணர்வுள்ள எந்தத் தமிழனாலும் அங்கீகரிக்க முடியாது. சோனியா காந்தியின் வழிகாட்டுதலின்படியே மன்மோகன் சிங் அரசு நடந்துவருகிறது என்று காங்கிரஸை சார்ந்த மத்திய அமைச்சர்கள் வாய்மொழிவதை நீங்களும் அடிக்கடி வழி மொழிகிறீர்கள். அப்படியானால், சோனியாகாந்தியின் வழிகாட்டுதலில்தான், ஈழத் தமிழர்கள் கொத்துக்கொத்தாகக் கரிக்கட்டைகளாகக் குவிக்கப்படும் அவல நிலையை பாசிச வெறிபிடித்த ராஜபக்ஷே அரசு அரங்கேற்றுவதற்கு மறைமுகமாக நம் மத்திய அரசு உதவி வருகிறதா?

ஈழத் தமிழர் இன்னல் குறித்து, இழப்பதற்கு எதுவுமற்றும், தப்புவதற்கு வழியுமற்றும் சாவுப் பள்ளத்தில் சரிந்து கிடக்கும் நம் தொப்புள்கொடி உறவு குறித்து, மனித உரிமைகள் பறிக்கப்படுவதை எதிர்த்து இன்று வரை வாய் திறக்காத சோனியாகாந்தியின் கூட்டணி உங்களுக்குத் தேவையா? ‘நான் இருக்கிறேன் உங்கள் கவலை தீர்க்க!’ என்று எத்தனை பேர் சொன்னாலும், ‘கலைஞரே! நீங்கள் எங்கிருக்கிறீர்கள்?’ என்றுதான் ஈழத்தமிழரின் கண்கள் ஏக்கத்துடன் அலைபாய்கின்றன. அரசியல் நிர்ப்பந்தங்களால் உங்கள் போர்க்குணம் அழிந்துவிடக் கூடாது. உங்கள் தீந்தமிழ்ப் பேச்சும், எழுத்தும் தமிழினம் காக்கும் பாதுகாப்பு கவசங்கள் என்று நம்பும் உலகத் தமிழரின் நம்பிக்கை, எந்த நிலையிலும் நலிந்துவிடக் கூடாது.

ஆட்சி நாற் காலிக்காக தமிழரின் நலனை நீங்கள் கைவிட்டதாக ஒரு களங்கம் உங்கள் வாழ்க்கை வரலாற்றின் எந்தப் பக்கத்திலும் இடம் பெறலாகாது. இனவுணர்வற்ற காங்கிரஸ் கூட்டணியைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள நீங்கள் தன்னிலை தாழ வேண்டிய தில்லை. காங்கிரஸ§டன் கைகோத்து நிற்கும் யாரும் வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழகத்தில் மிக மோசமான படிப்பினை பெறுவார்கள். பக்தவத்சலம் பரிவாரம், ‘தி.மு.க-வின் தூண்டுதலால் மாணவர் போர்வையில் சில காலிகள் செய்யும் கலவரம்!’ என்று இந்தி எதிர்ப்பை ஏளனமாக விமர்சித்தது. மக்களின் மனவுணர்வின் கொதிநிலையை உணராததன் விளைவு, 1967-ல் கோட்டையிலிருந்து வெளித்தள்ளப்பட்ட காங்கிரஸ், கடந்த நாற்பதாண்டுகளாக நட்டநடு வீதியில் நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

அன்று நடந்தது மொழிப் போராட்டம். இன்று இனப் போராட்டம்! இதில் முன்னால் நின்று முகம் காட்டவேண்டிய நீங்கள், பின்னால் திரும்பி முதுகு காட்டலாமா? உங்கள் பொதுவாழ்வில் நேர்ந்திருக்கும் மிகப்பெரிய அரசியல் பிழை இது. ஆயிரம் முறை அரசியல் சதுரங்கத்தில் சாணக்கிய சாமர்த்தியத்துடன் காய்களை நகர்த்திய நீங்கள், இன்று ஏன் தவறாக வியூகம் அமைத்துத் தடுமாறுகிறீர்கள்? கலைஞர் அவர்களே, பல சந்திப்புகளில் என்னிடம் நீங்கள் பொழிந்த தூய அன்பில் மழை விழுந்த செம்மண் நிலமாக மனம் நெகிழ்ந்தவன் நான். சொல்லொணாத் துயரங்களில் ஈழத்தமிழர் இன்னலுறும்போது, குருடன் கூத்துப் பார்த்த கதையாக நடந்துகொள்ளும் சோனியாகாந்தி காங்கிரஸ§க்கு எதிராக, தமிழகம் கொதிநிலையில் இருப்பதை அறிந்து, அந்தக் கூட்டணியை உடனே கைகழுவுங்கள். அடுத்த கணம் மானமற்ற காங்கிரஸ், போயஸ் தோட்டத்தில் போய் நிற்கும். இடதுசாரிகள் அங்கிருந்து உங்களை நோக்கி இடம்பெயர்வார்கள். உங்கள் தலைமையில் பா.ம.க., ம.தி.மு.க., விடுதலைச்சிறுத்தைகள் தமிழினவுணர்வுள்ள அமைப்புகள் அணிவகுக்கும். நாற்பது தொகுதிகளிலும் காங்கிரஸ் கூட்டணி காணாமற்போகும்.

இடையில் உங்கள் அரசு கவிழலாம். ‘வீழ்வது நாமாக இருந்தாலும் வாழ்வது நம் இனமாக இருக்கட்டும்!’ என்று அடிக்கடி சொன்னவர் நீங்கள்தானே! முதல்வர் மகுடம் ஒரு முறை பறிபோனால்… மீண்டும் வரும். தமிழினத் தலைவர் என்ற தகுதி பறிபோனால்… வாழ்வில் மீண்டும் வராது.

உங்கள் அன்புக்கினிய கவிஞர் அப்துல் ரகுமான் சொல்கிறார், ‘மகுடங்கள் இடம் மாறக் கூடியவை. உன் தலை மகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்படுவதை விட, புகழால் அலங்கரிக்கப்படட்டும்!’

சித்தார்த்

தமன்னா

பிரகாஷ்ராஜ்

ரம்யா கிருஷ்ணன்

ரெடிஃப் – http://ia.rediff.com/movies/2009/feb/05review-koncham-ishtam-koncham-kashtam.htm

கேபிள் சங்கர் – http://cablesankar.blogspot.com/2009/02/koncham-istam-koncham-kastam-telugufilm.html

கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் பிறந்து, தமிழின் மூத்த எழுத்தாளராக இருந்து, தம்முடைய 93-ஆம் வயதில் மறைந்திருக்கிறார் கிருத்திகா. நேற்றிரவு அவர் மறைவுச் செய்தி என்னை அடைந்தது. 

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் பம்பாய் நகரில் வசித்தேன். என் வாழ்க்கையின் கொந்தளிப்பான காலமது. அப்போது அங்குள்ள தமிழ்ச்சங்கத்தில் இருந்த ஆதிலட்சுமணன், ஒருநாள், எனக்கு ஃபோன் செய்து “மாலை சீக்கிரம் வந்துவிடுங்கள்” என்றார். “கிருத்திகா வருவார், நீங்கள் அவருடன் பேசலாம். இரண்டு மணி நேரம் இருப்பார். நீங்கள்தான் அவரைக் கொண்டு கார் இருக்கும் இடத்தில் விடவேண்டும்.”

கிருத்திகாவை முதலில் சந்தித்ததும் அவரை எனக்குப் பிடித்துவிட்டது. வாசவேஸ்வரம் உள்ளிட்ட அவருடைய நாவல்களை வாசித்து சில மாதங்களே ஆகியிருந்த தருணமது. தர்ம க்ஷேத்ரே என்ற நாவலில் ஃப்ரைட்ரிக்ஹ் நீட்ஷ பற்றிய குறிப்பை வாசித்து ஆச்சர்யப்பட்டிருந்தேன்… மிக இயல்பாகப் பேசினார். வாசவேஸ்வரம் நாவலைத்தான் அதிகம் பேசினோம். பிறகு புகை நடுவில், நேற்றிருந்தோம், தர்மக்ஷேத்ரே, சத்யமேவ, பொன்வண்டு, போகமும் யோகமும், தீராத பிரச்னை, புதிய கோணங்கி எனப் பேசிக்கொண்டேயிருந்தோம். ஆதிலட்சுமணன் எங்களைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். நாற்பதாண்டுக்குமேல் வயது வித்தியாசம் கொண்ட நாங்கள் இருவரும் மிக இயல்பாக சயான்-மாதுங்கா பகுதியில் காப்பி அருந்திவிட்டு அங்குள்ள நடைபாதைக்கடைகளில் திரிந்தோம். கார் வரவில்லை… 

எனக்கு அந்த சமயத்தில் பெண்நண்பர்கள் யாருமிருக்கவில்லை. ஓரக்கண்ணால் அவரைக் கவனித்தேன். பெண்நண்பர்கள் இருந்திருந்தாலும், கிருத்திகா என்னை மிக வசீகரித்திருப்பார்தான். ஆம், அவரை முத்தமிட விரும்பினேன். எனக்கென்னவோ வாசவேஸ்வரம் நாவலின் ரோஹிணியும் பிச்சாண்டியும் நாங்களாக நடந்துசெல்வது போலத் தோன்றியது. அவரிடம் பயந்து அதைக் கூறினேன்… கிருத்திகாவுக்குக் காது சுத்தமாகக் கேட்காது. அந்த இரைச்சலில் நான் கூறியதை எப்படியோ புரிந்துகொண்டு புன்னகைத்தார். அந்த நடைபாதையில், பெயர்பெற்ற ஜெர்மன் எழுத்தாளர் ராபர்ட் மூசில் எழுதிய குணங்களற்ற மனிதன் (Der Mann ohne eigenschaften) நாவலின் இரு தொகுதிகளை நான் வாங்கிய போது அவருடைய கார் ஓட்டுநர் வந்துவிட்டிருந்தார். அவர் கூப்பிட்டதும் கிருத்திகாவுக்குக் கேட்காததால், நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருந்தது. சிரித்தார்…

இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து நாகர்கோவில் சென்று எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியைச் சந்தித்த போது, அவர் அங்கிருந்த வடிவீஸ்வரம் அக்ரஹாரத்துக்கு என்னைக் கூட்டிச்சென்றார். கிருத்திகாவின் நாவலை, அதாவது வாசவேஸ்வரத்தைத் சிலாகித்துத்தான் பேசினோம்! அவரிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றபோது கிருத்திகாவின் ஊரான பூதப்பாண்டிக்குச் சென்றுவிட்டுத் திருவனந்தபுரம் சென்றேன். பிறகு பெங்களூர் வாசத்தில் எழுத்தாளர் ஆதவனுடன் கிருத்திகா பற்றி நிறைய பேசுவேன்.

ஏழாண்டுகள் கழிந்து சென்னையிலிருந்து ஹைதரபாத் சென்றபோது கிருத்திகாவைச் சந்தித்தேன். அந்தச் சந்திப்பின்போது என்மீது அன்பைப் பொழிந்தார்… அதுவரை கிருத்திகாவின் எந்த நாவலுக்கும் இரண்டாம் பதிப்பு வந்திருக்கவில்லை. நண்பர் ஏ.எஸ். பன்னீர்செல்வன் முன்முயற்சி செய்து கிருத்திகாவின் வாசவேஸ்வரம் நாவலின் இரண்டாம் பதிப்பைக் கொண்டுவந்தார். முதல் பதிப்பில் இருந்த கோபுலுவின் ஓவியங்கள் இதிலும் உண்டு, ஆனால் அட்டை வான்கோவின் ஓவியம். அதற்கான பின்னுரையை எழுதும் பொறுப்பை எனக்களித்தார் பன்னீர்செல்வன். கம்யூனிசம், சோவியத் ருஷ்யா ஆகிய கனவு கலைந்த நிலையில், மிகத்தீவிரமான மனோநிலையில் அதை எழுதினேன். என் பின்னுரையில் இந்திய அதிகார வர்க்கம் பற்றிய க்டுமையான விமர்சனம் வரும். அதாவது, கிருத்திகா நகைச்சுவையுடன் எழுதியிருப்பதை, நீட்ஷ-வின் பார்வையுடன் கூடியதாக, உயர்த்தி எழுதினேன். பிறகு கிருத்திகாவின் நீண்ட நாள் நண்பர் பெ. கோ. சுந்தரராஜன் என்ற சிட்டியைச் சந்தித்தபோது இந்திய அதிகார வர்க்கம் குறித்த விமர்சனம் பற்றிக் கொஞ்சம் மனத்தாங்கலுடன் பேசினார். ஆனால் அதிகார-வர்க்கத்தை அவ்வளவு நெருக்கத்திலிருந்து கண்டிருந்த கிருத்திகாவுக்கு அது ஒரு பிரச்னையாக்வே இருக்கவில்லை!

ஹைதராபாதிலிருந்த கிருத்திகா பிறகு சென்னைக்கே வந்துவிட்டார். மைலாப்பூர் சந்துபொந்துகளில் தேடி எங்கள் வீட்டுக்கும் வந்தார். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் அவருடைய புத்தகங்கள் பல – நாவல்கள், குறுநாவல்கள், குட்டிப்பாட்டி கதைகள், ஆங்கிலத்தில் சிறார் ராமாயணம், பாரதம், விக்கிரமாதித்தன் கதைகள், சோழர் காலக் கோயில்கள் இரண்டைப் பற்றிய ஆய்வு இவற்றையெல்லாம் மறுவெளியீடு செய்ய வேண்டும், ஓவியங்களைக் காட்ட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மிகுந்திருந்தது… 

பேசப்பேச, என் அன்னையார் திருநெல்வேலியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் அவர்வழி எங்கள் தூரத்துக்குடும்ப உறவினர் கிருத்திகா என்பதும் தெரிய வந்தது… இவற்றினாலோ என்னவோ எங்கள் நெருக்கம் குறைந்தது. அவருடைய வீட்டுக்குப்போய் அவரைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்துவந்தேன். ஒருநாள் ஃபோனில் “உனக்கு வேறு பெண்நண்பர்கள் வந்துவிட்டார்களா?” என்றுகூடக் கேட்டார்… நான் லண்டன் வந்த பிறகு அவர் பெங்களூர் சென்றுவிட்டார் என்று அறிந்தேன். கடந்த எட்டாண்டுகளில் ஒரேஒரு முறைதான் தொடர்பு. பிறகு தொடர்பே அற்றுவிட்டது. தீராக்காதலின் ஒருவித இயல்புதான் இது என்று இப்போது தோன்றுகிறது.

பம்பாயில் சந்தித்த போது எனக்கு வந்த அதே காதல் உணர்வை, நேற்றிரவு அவர் மறைந்த செய்தி கேட்டபோது, மீண்டும் பெற்றேன்… அந்த உணர்வை சிலாகிக்கும் வகையில் வாசவேஸ்வரம் நாவலின் இரண்டாம் பதிப்புக்கு நான் எழுதிய பின்னுரையை விரைவில் வெளியிடுகிறேன்.

படங்கள் - மறைந்த கிருத்திகா, வாசவேஸ்வரம் நாவலின் இரண்டாம் பதிப்பில் அட்டையாக வான் கோவின் ஓவியம்.

Couetesy : Dinamani,mathi,snapjudge

Courtesy : Parisalkaran

கல்யாண்ஜியின் ‘எல்லோர்க்கும் அன்புடன்’ என்ற கடிதத்தொகுப்பை சோர்வுறும்போதெல்லாம் எடுத்துப் படிப்பது வழக்கம். இதை நண்பர் ஒருவரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது “அவரு அவர் நண்பர்களுக்கு எழுதின கடிதத்தைப் படிச்சா உங்களுக்கு எப்படி ரி-ஃப்ரெஷ் ஆகும்?”ன்னு கேட்டார்.

அவருக்கு பதிலாய் இதோ அந்தப் புத்தகத்தில் அங்கங்கே நான் அடிக்கோடிட்டவையில் சில..

* வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தபிறகு வேலைதான் எப்போதுமே வாழ்க்கையாகிவிடுகிறது

* வாழ்க்கை எப்போதுமே ஆதாரமற்றுப் போய்விடுவதில்லை.

* தனிமை நிரம்பிய ஆண்களின் பிற்பகுதி வாழ்க்கையில் நண்பர்கள் தருகிற வெளிச்சத்தை வேறு யாராலும் தரமுடிவதில்லை.

* எதையாவது தொடர்ந்தும், எதனாலோ தொடரப்பட்டும் கடைசிவரை செய்வினை, செயப்பாட்டுவினை ஆகிவிட்டது வாழ்க்கை.

* மூக்குத்தி இல்லாமலும் அழகாக இருக்கிற மூக்கு உலகத்தில் எவ்வளவு இருக்கிறது.

* தேவையற்ற இலைகள் உதிரும்படியாக மரமும், தேவையற்ற இறகுகள் உதிரும்படியாக பறவைகளும் இருக்கையில்., தேவையெற்றதெல்லாம் உதிரும்படியாகவே வாழ்வும் இருக்கும்.

Here are the 16 rules I try to live by:

1. Get and stay out of your comfort zone. I believe that not much happens of any significance when we’re in our comfort zone. I hear people say, “But I’m concerned about security.” My response to that is simple: “Security is for cadavers.”

2. Never give up. Almost nothing works the first time it’s attempted. Just because what you’re doing does not seem to be working, doesn’t mean it won’t work. It just means that it might not work the way you’re doing it. If it was easy, everyone would be doing it, and you wouldn’t have an opportunity.

3. When you’re ready to quit, you’re closer than you think. There’s an old Chinese saying that I just love, and I believe it is so true. It goes like this: “The temptation to quit will be greatest just before you are about to succeed.”

4. With regard to whatever worries you, not only accept the worst thing that could happen, but make it a point to quantify what the worst thing could be. Very seldom will the worst consequence be anywhere near as bad as a cloud of “undefined consequences.” My father would tell me early on, when I was struggling and losing my shirt trying to get Parsons Technology going, “Well, Robert, if it doesn’t work, they can’t eat you.”

5. Focus on what you want to have happen. Remember that old saying, “As you think, so shall you be.”

6. Take things a day at a time. No matter how difficult your situation is, you can get through it if you don’t look too far into the future, and focus on the present moment. You can get through anything one day at a time.

7. Always be moving forward. Never stop investing. Never stop improving. Never stop doing something new. The moment you stop improving your organization, it starts to die. Make it your goal to be better each and every day, in some small way. Remember the Japanese concept of Kaizen. Small daily improvements eventually result in huge advantages.

8. Be quick to decide. Remember what General George S. Patton said: “A good plan violently executed today is far and away better than a perfect plan tomorrow.”

9. Measure everything of significance. I swear this is true. Anything that is measured and watched, improves.

10. Anything that is not managed will deteriorate. If you want to uncover problems you don’t know about, take a few moments and look closely at the areas you haven’t examined for a while. I guarantee you problems will be there.

11. Pay attention to your competitors, but pay more attention to what you’re doing. When you look at your competitors, remember that everything looks perfect at a distance. Even the planet Earth, if you get far enough into space, looks like a peaceful place.

12. Never let anybody push you around. In our society, with our laws and even playing field, you have just as much right to what you’re doing as anyone else, provided that what you’re doing is legal. 

13. Never expect life to be fair. Life isn’t fair. You make your own breaks. You’ll be doing good if the only meaning fair has to you, is something that you pay when you get on a bus (i.e., fare).

14. Solve your own problems. You’ll find that by coming up with your own solutions, you’ll develop a competitive edge. Masura Ibuka, the co-founder of SONY, said it best: “You never succeed in technology, business, or anything by following the others.” There’s also an old Asian saying that I remind myself of frequently. It goes like this: “A wise man keeps his own counsel.”

15. Don’t take yourself too seriously. Lighten up. Often, at least half of what we accomplish is due to luck. None of us are in control as much as we like to think we are. 

16. There’s always a reason to smile. Find it. After all, you’re really lucky just to be alive. Life is short. More and more, I agree with my little brother. He always reminds me: “We’re not here for a long time; we’re here for a good time.”

http://www.maalaisudar.com/newsindex.php?id=25928%20&%20section=19

http://sambarvadai.blogspot.com/2009/02/blog-post_3139.html